Historie

De wortels van S.S.R.-N.U. liggen in de negentiende eeuw. Steeds meer gereformeerde studenten gingen studeren, maar voelden zich niet thuis in het religieuze klimaat van corps en universiteit. In 1886 besloten zij zich te verenigen in de Unie “Hendrik de Cock”, bestaande uit Leidse en Amsterdamse studenten. Na een moeizaam en klein begin, breidde deze vereniging zich uit en verbreedde zij zich tot alle gereformeerde studenten aan een openbare universiteit.

In 1906 vestigde zij zich, inmiddels omgedoopt tot Societas Studiosorum Reformatorum (vereniging van gereformeerde studenten), ook in Utrecht. Op 17 oktober van dat jaar kwamen in het toenmalige Hotel de l'Europe, gelegen aan het Vredenburg, enkele studenten samen met bestuurders van de landelijke Unie bijeen om een Utrechtse S.S.R.-afdeling op te richten.
S.S.R.U. groeide van een kleine en onbetekenende groep studenten uit tot een van de grootste plaatselijke afdelingen, met honderden leden en een rijk verenigingsleven. Zo werden vanaf 1921 ook vrouwen toegelaten als lid, werd men door het groeiend ledenaantal regelmatig gedwongen een grotere sociëteit te betrekken en was S.S.R. van grote betekenis voorvele leden en reünisten.
Alle ontwikkelingen in Nederland en in het bijzonder in het gereformeerde deel ervan, gingen ook aan S.S.R. niet voorbij. Zo vormden de jaren dertig het hoogtepunt van de gereformeerde zuil, leed de vereniging onder de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog en stonden de jaren erna in het teken van wederopbouw en hernieuwde koersbepaling.

Vanaf de jaren zestig werd de verzuiling doorbroken en toonde ook de vereniging een grote openheid naar de wereld om haar heen. Bij een vereniging exclusief voor studenten en met een gereformeerde grondslag werden steeds meer vraagtekens geplaatst. Mede door de grote groei van het aantal studenten en de grote veranderingen in de universitaire wereld in die dagen, bleek ook de oude S.S.R. niet langer houdbaar.
Toen begin jaren zeventig het bestuur echter opteerde voor een open jongerenvereniging en enkele leden bemerkten dat hun christelijke overtuiging binnen de vereniging onder druk kwam te staan, werd uit protest de sociëteit bezet en een ondervereniging opgericht: B.I.T.O.N., Ben Ik Terecht Of Niet? Al snel kwam deze groep buiten de vereniging te staan en ging zij zelfstandig verder, uitgroeiend tot de vereniging die zij heden ten dage is. Het grootste deel van de leden bleef echter op zijn plek en vormde S.S.R.U. via SSR-jv (jongerenvereniging) om tot cultureel centrum en later  poppodium Ekko, nog altijd gevestigd in de toenmalige sociëteit.

Ook binnen B.I.T.O.N. zagen echter enkele leden hun idealen nog niet verwezenlijkt: het evangelie kreeg slechts in de statuten een plaats, nauwelijks in de praktijk. Zij grepen daarom terug op de oude S.S.R.-idealen en richtten, naast de SSR-jv en B.I.T.O.N., een nieuwe Utrechtse S.S.R.-afdeling op: S.S.R.-N.U.. Hoewel duidelijk tegen de stroom in, was deze beweging niet reactionair te noemen: zo liet men de verzuiling definitief achter zich door de grondslag van de vereniging te verbreden tot een algemeen-christelijke: de boodschap van de Bijbel als richtsnoer voor het leven.

Met oude idealen, aangepast aan de nieuwe tijd, werd al snel een bloeiende studentenvereniging opgebouwd. Ereleden en reünisten van S.S.R.U. steunden de voortzetting van hun oude vereniging. Vol enthousiasme werden nieuwe studenten verwelkomd, werden kringen, disputen en commissies opgezet en kon in 1977 een eigen werfkelder worden betrokken, vijf jaar later gevolgd door een verhuizing naar de huidige sociëteit.

Nog altijd leeft S.S.R.-N.U. geïnspireerd door oude tradities en idealen, maar altijd weer aangepast aan de huidige tijd. Al meer dan honderd jaar is de S.S.R. in Utrecht vertegenwoordigd en al die tijd is zij een thuis geweest voor vele studenten.